Ne zaman boğazdaki köprülerden geçsem bu şehirde yaşadığım için ne kadar şanslı olduğumu düşünürüm. Ama hava kararmışsa ve şehri terkeden bir otobüsteysem hüzün hissi ağır basıyor. Ülke adına müthiş bir umutla dolmuşken zaten duygusal bir dönemdeyken İstanbul’dan, bazıları aranızdan olmak üzere arkadaşlarımdan uzağa gitmek daha da zor. Neyse ki bu geçici bir veda. Son olarak daha önce de dediğim gibi; zaten yola da hüzün yakışır.

Sokaklardaki halkın anlatmaya çalıştığı da bu işte; Onlara metro sabah 4’e kadar uzatılır bize istasyonlar bile kapatılır, onlara toplanmak serbest bize yasak.

Hala gözü gerçekleri göremeyen AKP yandaşları; Ülkede özgürlüğün kalmadığının en büyük kanıtı bunca televizyon kanalının olayları görmezden gelmesi değil midir? Bunu anlayamıyor musunuz? Kendinizi, ülkeyi özgür mü sanıyorsunuz? 

Bu halkı kimse örgütlemedi, gençler kitap okuyup şarkılar söyleyerek Gezi Parkı’nda otururken polisin biber gazlı müdahalesi, iktidarın ‘Biz ne dersek o olur, yıkacağız’ inadı bu halka ”Artık yeter” dedirtti, birikimin sonucudur bu. 

Halk partiye, örgüte katılmadı tam aksi onlar halka katıldı. Sen hala kendini kandırmaya devam et, unutma ki bu insanlar senin de özgür olabilmen için sokaklarda. Ya uyan ve sen de katıl ya da yapılanlar arasında birkaç yanlışı görmeyi seçip gerçeklerden kaçarak uyumaya devam et. Karar senin; onurlu olmak veya olmamak! 

Gayrettepe’de gecenini 2’si onlarca insan pencerelerde tencerelerle ses çıkarıyor ve ışıklarını yakıp söndürüyor. Kimse uyumuyor artık. Açıkçası bu ülkeden umudumu yitirmişken bu direnişi beklemiyordum. 

Bu iktidarın daha ne yapması gerekiyor gözünüzün açılması için?
Halkına koyun, böcek, enayi, aptal, mal muamelesi yapan bu devletin amacını bir sorgulayın bakalım mantıklı bir cevap bulabilecek misiniz?
Gezi Parkı’nda toplanan vatandaşın isteği ne? Sadece ağaçların kesilmemesi. Bunda nasıl bir artniyet veya kötülük olabilir, ağaçların kesilmemesini istemek kadar normal bir durum var mıdır?
Bir de karşı tarafa bakalım. Geldiğinden beri tek yaptığı arazileri peşkeş çekmek, yeşilliği, doğayı türlü projelerle yok edip yerine AVM’ler, binalar dikmek olan bir iktidar. Ve şimdi de çok masum bir istekte bulunan halkına karşı polisin orantısız gücüyle karşı koymaya çalışan, halkı sindirmeye çalışan bir iktidar.
Metronun istasyonunun içine kadar giren gaz bombaları, kucağında bebeklerle kadınlar, okuldan çıkmış liseli çocuklar dahil olmak üzere herkesi etkiledi. Biri “Biz böcek miyiz” diye biri de “Bunu hakdecek ne yaptık” diye bağırıyordu. Düşündüm de ikisinin de cevabını ben bulamadım. Biz özgür, bağımsız, insanların görüşlerinden dolayı fişlenmediği, yeşil doğanın hakim olduğu, huzurlu bir ülke istemekten başka ne yaptık?
O arkalarına sığındıkları “Allah” tüm bu yaptıklarının acısını bu yaşananların sorumlularından elbet çıkaracak ama umarım çok geç kalınmaz, insanlar ölmeden, büyük yaralar açılmadan bu rezillikler doğru olanın yapılmasıyla son bulur.

Sevincine, üzüntüne, sinirine bir şekilde engel olabiliyorsun, dizginleyebiliyorsun kendini ama özlemenin önüne geçilmiyor. Özlediysen göreceksin, başka çaren yok. 

Dünya çocuklarına bayram armağan etme inceliğinde bir lider olan Mustafa Kemal Atatürk’ün değeri şimdikilerle kıyaslanınca çok daha iyi anlaşılıyor. Yazık ki artık çocukların geleceği karanlık. En azından siz üzerinize düşeni yapıp doğacak çocuklarınızı Atatürk ve cumhuriyet sevgisiyle yetiştirin ki ileride bu din sömürücüleri, cumhuriyet ve demokrasi düşmanları, yobaz adamlara karşı dimdik durabilsinler, bu güzel ülkeyi onların ellerine bırakmasınlar. Bayramınız kutlu olsun.

”İstanbul’u sevmiyorum” diyen gidip bir vapur yolculuğu yapsın gelsin tekrar konuşalım. 

Oldum olası nefret ettim 1 Nisan’dan çünkü Türk insanı her şeyin olduğu gibi şakanın da bokunu çıkarıyor.